[ARTIKEL BIUMS Siri 2/2026]

Disediakan oleh: Darwis Awang, Pengarah Bahagian Integriti UMS

Dalam landskap pendidikan tinggi yang semakin kompleks dan kompetitif, integriti bukan lagi sekadar slogan tahunan atau frasa di poster korporat. Integriti ialah DNA organisasi, teras senyap yang menentukan sama ada sesebuah universiti dihormati atau sekadar wujud. Tanpa integriti, sistem tadbir urus hanya tinggal rangka; cantik di atas kertas, rapuh dalam realiti.

Integriti sebagai DNA bermaksud ia hidup dalam setiap keputusan, proses dan tindakan harian warga universiti. Ia bukan bermula di bilik lembaga pengarah semata-mata, tetapi menjalar ke meja pensyarah, kaunter pentadbiran, makmal, stor aset, dan juga ke ruang pejabat yang kelihatan remeh. Organisasi yang berintegriti tidak menunggu audit untuk “berkelakuan baik”; mereka berfungsi dengan betul walaupun tiada siapa memerhati. Di sinilah bezanya antara pematuhan kosmetik dan nilai yang benar-benar berakar.

Hubungan antara integriti, kepercayaan dan reputasi adalah hubungan sebab-akibat yang tidak boleh dipisahkan. Integriti melahirkan kepercayaan, dan kepercayaan membina reputasi. Sekali reputasi tercalar, bertahun diperlukan untuk memulihkannya; jika masih boleh diselamatkan. Universiti bukan hanya dinilai melalui ranking akademik, tetapi melalui bagaimana ia mengurus dana awam, melindungi kebajikan pelajar, menegakkan keadilan, dan memelihara amanah yang diberikan oleh masyarakat serta kerajaan. Dalam ekosistem ini, satu pelanggaran kecil yang dibiarkan boleh menjadi barah besar yang menjejaskan keseluruhan institusi.

Namun, cabaran sebenar integriti bukan pada kes rasuah berskala besar semata-mata, tetapi pada normalisasi salah guna kecil yang dianggap “tidak apa”. Contohnya, menyalahgunakan kemudahan awam seperti bilik pejabat untuk tujuan peribadi atau dijadikan tempat tinggal sementara. Mungkin kelihatan praktikal, mungkin ada alasan peribadi yang simpati, tetapi secara prinsipnya ia tetap pelanggaran amanah. Kemudahan awam disediakan untuk fungsi rasmi, bukan untuk keselesaan individu. Apabila garis ini dikaburkan, mesej yang dihantar kepada warga lain sangat jelas: peraturan boleh dirunding, asalkan kita pandai berdalih.

Inilah titik kritikal tadbir urus. Tadbir urus yang baik bukan tentang mencari kesalahan, tetapi tentang menjaga sempadan nilai. Universiti yang berani mempertahankan integriti akan tegas pada perkara kecil supaya tidak tumbang pada perkara besar. Ketegasan ini bukan kejam; ia adil dan berprinsip. Ia melindungi majoriti yang jujur daripada budaya “semua orang buat”.

Akhirnya, integriti bukan beban, tetapi aset strategik. Ia menjadikan universiti dipercayai, dihormati, dan relevan untuk jangka panjang. Dalam dunia yang mudah memaafkan kecemerlangan akademik tetapi tidak pernah memaafkan pengkhianatan amanah, integriti adalah mata wang paling mahal. Jika universiti mahu kekal sebagai institusi ilmu dan nilai, integriti mesti kekal sebagai teras—bukan retorik, tetapi realiti yang dihidupkan setiap hari.